In de bijzonder complexe productieketen van halfgeleiders spelen gieterijen een centrale rol. TSMC, de Taiwanese mastodont van de sector, heeft zich snel opgeworpen als een van de belangrijkste begunstigden van de opmars van kunstmatige intelligentie. Dankzij zijn vermogen om de meest geavanceerde chips ter wereld te produceren tegen de beste prijs, is zijn dominante positie onbetwistbaar. Maar niet onbetwist. Sommige klanten zijn op zoek naar alternatieven, terwijl de wedloop naar productie het risico vergroot op een onevenwicht tussen vraag en aanbod. Alsof dat nog niet volstaat, verstoren de aansporingen uit Washington ten gunste van Made in United States dit goed geoliede mechanisme.
Vertrekt een historische klant?
TSMC steunt in essentie op twee grote klanten: Nvidia, dat voor een aanzienlijke marge zorgt, en Apple, waarvan de regelmatige bestellingen financiële stabiliteit garanderen en de opening van nieuwe fabrieken helpen verantwoorden. Jarenlang exclusieve partner van de gieterij, lijkt het bedrijf uit Cupertino nochtans andere opties te verkennen.
Volgens een rapport van SemiAnalysis overweegt Apple zijn leveranciers te diversifiëren. Hoewel er nog niets is bekrachtigd, zou zo'n keuze de omzet van TSMC kunnen verzwakken, zelfs los van de ontwikkeling van de vraag naar kunstmatige intelligentie. Apple heeft al een contract getekend met Samsung voor de levering van CMOS-beeldsensoren, geproduceerd in de Verenigde Staten, vanaf 2027. Parallel daaraan toont het bedrijf ook interesse in Intels 14A-lithografieproces, dat zijn toekomstige A16-chips zou kunnen uitrusten. Volgens SemiAnalysis blijft de kans dat Apple Intel verkiest gering (30 %), maar ze is niet verwaarloosbaar.
Productieketen onder spanning
TSMC staat voor een permanent dilemma: zijn rentabiliteit vrijwaren en tegelijk inspelen op een exponentiële vraag. De opmars van kunstmatige intelligentie heft dat probleem niet op, integendeel. Om aan de groeiende behoeften te voldoen, moet de gieterij voortdurend nieuwe productielijnen openen. Die zijn economisch alleen levensvatbaar als ze minstens op 80% van hun capaciteit draaien.
Wanneer Nvidia zijn productie wil opschalen, moet TSMC zich dus verzekeren van de duurzaamheid van die vraag. Dat vergt een terugkoppeling verderop in de keten, tot bij hyperscale-infrastructuren (Amazon Web Services, Alphabet, CoreWeave, Oracle, Meta, enz.), om een duurzaam ordervolume te bevestigen. Dit proces illustreert hoe complex het is om een hoge productie te handhaven, maar ook hoe kwetsbaar TSMC is: een plotse vraagdaling bij de cloudgiganten zou een domino-effect veroorzaken, met impact op Nvidia en, in het zog, op de rentabiliteit van de gieterij.
Een dure gok in de Verenigde Staten
Een ander spanningspunt voor TSMC: zijn vestiging op Amerikaanse bodem. In een gespannen geopolitieke context probeert de gieterij tegemoet te komen aan de verwachtingen van de regering-Trump door meerdere fabrieken in de Verenigde Staten te bouwen. Maar die door diplomatie ingegeven strategie blijkt economisch riskant.
Een rapport van SemiAnalysis, aangehaald door BusinessKorea, wijst op een immense kloof tussen de productiekosten in Taiwan en die in Arizona. De productie van een 5 nm-wafer kost in Taiwan 6.681 dollar, tegenover 16.123 dollar in de Verenigde Staten, ofwel 2,4 keer zoveel. Oorzaken: hogere lonen, materialen die twee keer zo duur zijn, aanzienlijke bevoorradingskosten en afschrijvingen die het viervoudige bedragen. Het resultaat: de brutomarge zakt op Amerikaanse bodem naar 8 %, tegen 62 % in Taiwan. Beperkingen die het management van TSMC al had aangekaart vóór het begin van deze uitbreiding, maar geopolitieke risico's en royale subsidies hebben uiteindelijk een definitieve investeringsbeslissing opgeleverd.
In die omstandigheden impliceert de uitbreiding van TSMC in de Verenigde Staten een aanzienlijk inkomstenverlies en sterk stijgende investeringen (capex). Hoewel het bedrijf een pijler blijft van de AI-revolutie, zal het wendbaarheid moeten tonen om in deze steeds restrictievere omgeving te navigeren. Desondanks handhaaft de Taiwanese chipfabrikant een strategische positie dankzij de al sterke relaties met zijn klanten, maar ook dankzij hoogtechnologische processen die hem een belangrijke moat (slotgracht) geven tegenover kleinere of minder goed gestructureerde concurrenten.





















