Eén voor één worden de scenario's over de ondergang van de dollar weer weggewuifd.

De verhalen over de ondergang van de dollar als dominante wereldmunt, al tientallen jaren een bron van handjeklap op de valutamarkt, zijn niets nieuws. En ze zijn meestal gebaseerd op het ontbreken van een serieus geloofwaardig alternatief of de veerkracht van de Amerikaanse economie en de openheid, enorme omvang en liquiditeit van haar activamarkten.

Hoewel de wisselkoers van de greenback eb en vloed is met de relatieve rentecycli - en dit jaar weer stijgt nu de Federal Reserve hardnekkig vasthoudt aan haar 'hoger-voor-langer'-beleid - zijn de vele stellingen rond een mogelijke ondergang van de dollar meer structurele angsten over de status van Amerika.

De lijst van vermeende bedreigingen over meer dan 30 jaar is lang: de komst van de euro, gapende tekorten op de Amerikaanse betalingsbalans, de opkomst van China, de ineenstorting van de banken in 2008 en het daaropvolgende bijdrukken van geld door de Fed, en zelfs de opkomst van cryptocurrencies.

Maar de meest recente iteratie concentreert zich op geopolitieke en handelspolarisatie sinds de pandemie toesloeg in 2020 en Rusland Oekraïne binnenviel in 2022.

Dat is gebaseerd op het idee dat een alternatief, door China en Rusland geleid blok van grote opkomende mogendheden de strategische kaart zou hertekenen en de Amerikaanse hegemonie omver zou werpen door minder gebruik van de dollar voor mondiale financiën en besparingen voor te stellen.

En één aspect van dat argument is dat uitgebreid gebruik van Amerikaanse financiële sancties via controle op de toegang tot de dollar - het meest dramatisch in het bevriezen van de reserves van de Russische centrale bank die op overzeese markten geparkeerd staan - andere landen zou zien haasten om hun spaargeld te verplaatsen uit angst voor iets soortgelijks in de toekomst.

We zijn nu twee jaar verder en die hond heeft nog niet geblaft - in ieder geval niet hard.

In een jaarlijkse enquête van het door HSBC gesponsorde Central Banking Magazine onder reservebeheerders van centrale banken wereldwijd, die deze week werd gepubliceerd, noemden slechts 13 van de 79 centrale banken wankele geopolitiek als hun grootste zorg en 75% zei dat de geleidelijke 'de-dollarisering' van reserves niet zou versnellen.

De meest recente statistieken van het Internationaal Monetair Fonds over de wereldreserves aan het einde van 2023 bevestigen dit en lieten vorig jaar weinig verandering zien in de structuur van de FX-reserveposities.

Hoewel het aandeel van dollars in de 12,3 biljoen dollar aan wereldwijde reserves een fractie is gedaald, wijzen de valuta-analisten van ING erop dat het totale aandeel van dollarreserves, gecorrigeerd voor valutawaarderingseffecten, met 0,2 procentpunt is gestegen tot 58,4% - een eerste stijging sinds 2015.

Misschien deels omdat het leeuwendeel van de bevroren Russische reserves waarschijnlijk in Europese valuta werd aangehouden, daalde het aandeel van de euro in de wereldreserves zelfs met bijna een punt tot 20%.

En het meest verrassende van alles is dat het aandeel van de Chinese yuan - door sommigen al jaren aangeprezen als de waarschijnlijke grote winnaar van een verschuiving van de dollar - voor het tweede jaar op rij daalde tot slechts 2,3%.

"China's '3D-uitdaging' van schulden, deflatie en demografie zal de internationale aantrekkingskracht van de yuan beperken," zei Morgan Stanley donderdag in een diepgravend rapport over wat het ziet als een blijvende dominantie voor de reserverol van de dollar.

Bovendien beperkt het gebrek aan volledige convertibiliteit van de yuan en de beperktere toegang tot de Chinese kapitaalmarkten - waar de totale omvang van de obligatiemarkt nog steeds minder dan de helft is van die van de Verenigde Staten en de beurskapitalisatie slechts een vijfde daarvan - het gebruik ervan.

OVERBELAST?

Reservetrends zijn natuurlijk niet alles.

Maar het rapport van Morgan Stanley benadrukte ook de enorme omvang van de aanhoudende dominantie van de dollar elders.

De Amerikaanse munt was vorig jaar goed voor 44% van de wereldhandelsstromen - een stijging van 7 procentpunten ten opzichte van het voorgaande decennium. De dollar was goed voor 44% van de omzet op de valutamarkt, 50% van de grensoverschrijdende bankvorderingen, 60% van de bedrijfsschuld in vreemde valuta en ongeveer 65% van de buitenlandse schuld van opkomende markten.

De hertekening van de wereldhandelskaarten in de afgelopen drie jaar is zeker ook gezien als een potentiële bron van de komende structurele zwakte van de dollar.

Maar de seismische geopolitieke verschuivingen die leiden tot 'onshoring' van belangrijke toeleveringsketens of opgepompte energie- en grondstoffenprijzen zijn niet noodzakelijkerwijs negatief voor de dollar.

De binnenlandse schalie-oliehausse die de VS vrijwel zelfvoorzienend maakt op het gebied van energie, kan bijvoorbeeld misschien de rustgevende olieprijzen niet in bedwang houden in het geval van wereldwijde verstoringen - maar het heeft minder invloed op de tekorten op de Amerikaanse externe betalingsbalans die lange tijd een bedreiging voor de dollar zijn geweest.

Het is zelfs zo dat de dollar zich nu tijdens die geopolitieke schokken als een soort petrovaluta gedraagt op een manier die hij decennialang niet heeft gedaan - naast zijn traditionele 'toevluchtsoord'-rol in tijden van stress dankzij de liquiditeit en alomtegenwoordigheid van dollaractiva.

Valutastrateeg Kit Juckes van Societe Generale zei deze week dat het veilig is om voor de nabije toekomst aan te nemen dat hogere olieprijzen de dollar op zijn minst ten opzichte van de yen en euro zullen doen stijgen.

En, zoals de laatste prognoses van het IMF deze week laten zien, komt de outperformance van de Amerikaanse economie ten opzichte van G7-genoten in 2023 en 2024 doordat het tekort op de lopende rekening als percentage van de totale productie in feite kleiner wordt - in tegenstelling tot de afgelopen decennia, toen een relatief snelgroeiende Amerikaanse economie veel meer importen opslorpte dan de exporten die het overzee kon verkopen.

"Een combinatie van handels- en energiebeleid verandert de afweging tussen groei en betalingsbalans," schreef Juckes.

Voor velen zijn de structurele zorgen rond de dollar en zijn wereldwijde status vaak gewoon een besmetting van het overdreven voorspellen van wisselkoersbewegingen. En dit leidt dan weer tot het soort verward pessimisme dat dit jaar weer duidelijk wordt wanneer de waarde van de dollar opnieuw stijgt tegen de consensus in over een harde Fed.

Er zijn gegronde risico's: een verkiezing met veel verdeeldheid in het verschiet, binnenlandse fiscale zorgen en problemen met het schuldbeheer en veel wereldwijde onzekerheden, zo merkte het team van Morgan Stanley op.

"Maar wij denken dat beleggingsthesen die voornamelijk gebaseerd zijn op het idee dat de dollar zijn 'dominante valuta'-status zal verliezen, waarschijnlijk overdreven zijn."

De hier geuite meningen zijn die van de auteur, een columnist voor Reuters.