Onder deze factoren bevinden zich een ondoorzichtige en vaak controversiële activiteit; een obscure, in feite onleesbare boekhouding; oprichters en cliënten wier belangen niet noodzakelijkerwijs parallel lopen met die van de aandeelhouders; en tot slot een overvloedig enthousiasme bij een reeks agressieve hedgefunds.

Het bedrijfsmodel van Burford bestaat uit het aanmoedigen en financieel ondersteunen - zowel via de eigen balans als via externe financiering - van eisers om rechtszaken aan te spannen. In ruil voor kapitaalsteun en advies strijken Burford en de investeerders die cliënt zijn bij de firma een deel van de door de rechter toegewezen bedragen op.

Afgaande op de communicatie van de firma verliep alles naar wens, met een dubbelcijferige groei van de portefeuille "activa" en een buitengewoon hoog rendement op de beheerde investeringen - wat bovendien in theorie het voordeel biedt gedecorreleerd te zijn van de volatiliteit op de financiële markten.

Uiteraard, zoals MarketScreener vorig jaar reeds schreef, vloeide het overgrote deel van deze virtuele prestatie voort uit het Argentijnse megaproces - gewonnen door de partijen die door Burford werden gesteund - in verband met de nationalisatie zonder compensatie van het belang van 51 % van Repsol in de nationale oliegroep YPF in 2012.

De Argentijnse staat was veroordeeld tot het betalen van 16 miljard dollar - plus 1 miljard dollar aan rente per jaar - aan de eisers. Het aandeel dat Burford toekwam, bedroeg 6 miljard dollar, oftewel 25 dollar per aandeel.

Met een beurskoers die destijds onder de 15 dollar noteerde, was er niet meer nodig om binnen de hedgefund-gemeenschap zeer overtuigende aanbevelingen te doen ontstaan om deze kans te grijpen.

Alleen viel te verwachten dat de Argentijnse regering zich met hand en tand zou verzetten om te ontsnappen aan een vonnis dat zij als onlegitiem beschouwt. En zoals MarketScreener destijds schreef: "op dit gebied lijdt het geen twijfel dat de geprivilegieerde relatie tussen Javier Milei en Donald Trump door de eerstgenoemde slim zal worden benut om te proberen de scherpe kantjes ervan af te vijlen."

De feiten spreken voor zich, want enkele dagen geleden werd bekend dat de Amerikaanse justitie het vonnis van 16 miljard dollar tegen Argentinië in de YPF-onteigeningszaak heeft vernietigd.

Dit nieuws slaat de koers van het aandeel Burford tegen het canvas, maar tot onze verrassing zien we sindsdien een reeks vrij gunstige analistenrapporten verschijnen. Merkwaardig genoeg staat geen daarvan stil bij de rauwe werkelijkheid die de triomfantelijke persberichten van Burford overstijgt: de firma heeft de afgelopen vijf jaar meer dan 1 miljard dollar verbrand, volledig gefinancierd met schulden, die in die periode dus met een gelijkwaardig bedrag zijn gestegen.

Met een koers die in de kelder staat - wat de vooruitzichten op een kapitaalverhoging verkleint - en een inmiddels zeer gespannen balans, loert insolventie om de hoek. In dergelijke omstandigheden zou het cirkeltje rond zijn als een concurrent van Burford zou aanbieden om de rechtszaken te financieren die aandeelhouders van de firma nu tegen haar zouden kunnen aanspannen...

Vele vooraanstaande juristen bij grote advocatenkantoren hebben zich al lang verzet tegen het hybride bedrijfsmodel van deze specialisten in procesfinanciering, wier activiteit vaak wordt gelijkgesteld aan pure afpersing.

De meerderheid van de door hen gesponsorde rechtszaken wordt immers beëindigd via schikkingen. Met kapitaal als breekijzer is de verleiding groot om de tegenpartij te intimideren om de betaling van een "losprijs" af te dwingen, wat evidente ethische en technische problemen oplevert - aangezien de reeds overbelaste rechtbanken niet zitten te wachten op extra rechtszaken.