De publicatie van de volledige transcripten van de rentevergaderingen van de Federal Reserve, al meer dan 30 jaar een hoeksteen van haar transparantiebeleid, ondermijnt het debat dat nodig is voor een goed monetair beleid. Dat stelt de aanstaande voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, Kevin Warsh, in een binnenkort te verschijnen boek. Zijn uitspraken weerspiegelen zijn bredere wens om de Fed grondig te hervormen. Warsh pleitte in een interview uit 2023 met Simon Bowmaker, professor aan de NYU Stern School of Business, voor het beperken van de opgenomen sessies en gepubliceerde transcripten tot een finale 'besluitvormingsronde', waarin functionarissen de beweegredenen voor hun stemgedrag kunnen toelichten. Beleidsmakers 'willen achteraf niet ongelijk lijken te hebben en hebben daarom de instinctieve neiging om hun uitspraken in te dekken' wanneer zij weten dat hun commentaren worden opgenomen voor latere publicatie, aldus Warsh tegenover Bowmaker voor diens boek 'Fed Reckoning: Conversations on America's Central Bank', dat begin volgend jaar verschijnt. Warsh, die van 2006 tot 2011 als Fed-bestuurder diende, weidde uit over een onderzoek dat hij uitvoerde voor de Bank of England. 'Als gevolg van het werk dat ik in 2014 deed, wordt de opnameapparatuur uitgeschakeld' tijdens de eerste ronde van de beleidsvergaderingen om vrijere discussies mogelijk te maken, terwijl er meer openbaarheid wordt gegeven aan de feitelijke beleidsstemmingen door transcripten van de tweede dag te publiceren. 'Bij de Federal Reserve is de bandrecorder echter nog steeds alomtegenwoordig... Als we willen dat die beraadslaging robuust is, hebben we een "familieruzie" nodig. Als mensen denken dat de kans op een besluit 60-40 is, zou ik liever zien dat ze argumenteren alsof het 95-5 is. Ik wil de beste argumenten horen', zei Warsh in het interview, dat met Reuters werd gedeeld. Sinds het begin van de jaren 90 publiceert de Fed de volledige transcripten van haar tweedaagse sessies met een vertraging van vijf jaar. Deze termijn wordt beschouwd als een compromis tussen publieke transparantie en de vrees dat een snellere publicatie het debat zou verstikken. Hoewel functionarissen van de Amerikaanse centrale bank onderling ongefilterde discussies voeren - vertrekkend Fed-voorzitter Jerome Powell staat bekend om zijn uitgebreide consultatie van collega's voorafgaand aan vergaderingen - 'zou het de voorkeur verdienen als de felle beraadslaging binnen een grotere groep plaatsvond. Dus als je gezonde beleidsbeslissingen wilt, moet je een omgeving creëren waarin gezonde beleidsdiscussies kunnen plaatsvinden', aldus Warsh, die naar verwachting deze maand door de Amerikaanse Senaat zal worden bevestigd als de volgende Fed-topman. De 56-jarige jurist en financier zei dat de discussies op de tweede dag daarentegen 'wel moeten worden opgenomen' en dat 'het transcript beschikbaar moet worden gesteld, omdat het een weergave is van de overtuiging en de argumentatie van elk lid. Het historische verslag moet de verantwoording voor de besluiten waarborgen.'

EEN KEERPUNT IN DE TRANSPARENTIETREND?

Warsh reageerde niet op vragen van Reuters over specifieke wijzigingen die hij nastreeft met betrekking tot de transcripten of andere communicatievormen. Onlangs verklaarde hij tegenover de Senaatscommissie voor het Bankwezen dat deze herzien moeten worden om 'rommeligere vergaderingen' en 'een goede familieruzie' te stimuleren. Zijn opmerkingen in het boek van Bowmaker sluiten echter aan bij langdurige kritiek van Warsh op de communicatie van de Fed. Hij is van mening dat deze een belemmering vormde om sneller te reageren op de stijgende inflatie na de COVID-19-pandemie. Een wijziging van het beleid rond transcripten zou een controversieel moment uit de geschiedenis van de Fed heropenen. Begin jaren 90 werd onthuld dat vergaderingen niet alleen werden opgenomen - een langdurige praktijk om notulen op te stellen, waarna de banden werden gewist - maar dat de opnames sinds 1976 werden getranscribeerd en bewaard, buiten medeweten van velen binnen de centrale bank. De onthulling leidde tot vergelijkingen met de geheime Witte Huis-opnames van voormalig president Richard Nixon en vergrootte de druk van de Democraten, die destijds het Congres controleerden, op de Fed om de sfeer van geheimhouding rond het monetaire beleid te doorbreken. Voormalig Fed-vicevoorzitter Donald Kohn, die als staflid betrokken was bij de eerste discussies over de omgang met transcripten, stelde dat de opnames naast hun waarde voor historici ook belangrijk zijn voor het opstellen van de notulen. Hoewel hij erkende dat het punt van Warsh over de Fed-debatten niet onjuist is, merkte Kohn op dat de grotere afhankelijkheid van beleidsmakers van voorbereide verklaringen na het besluit om transcripten vrij te geven, ook betekende dat hun voorbereidingsniveau toenam. 'Heeft het de discussie belemmerd? Ja, tot op zekere hoogte', zei Kohn, maar hij voegde eraan toe dat de praktijk van recente voorzitters om beleidsmakers vooraf te polsen 'ook de spontaniteit wegneemt... Zijn pleidooi voor rommeligere vergaderingen suggereert dat er vooraf minder van dat soort overleg zal zijn.' Een andere verandering zou de persconferenties kunnen betreffen die Powell acht keer per jaar houdt na elke beleidsvergadering. Zijn directe voorgangers, Janet Yellen en Ben Bernanke, hielden deze op kwartaalbasis, terwijl voormalig Fed-voorzitter Alan Greenspan er geen hield. Warsh zou ook kunnen proberen de publicatie van de driemaandelijkse economische projecties van de Fed te beperken of te elimineren, omdat hij deze beschouwt als een vorm van beperkende 'forward guidance'. Tijdens zijn hoorzitting op 20 april sloot hij niet uit dat het aantal vergaderingen wordt verminderd; de wet staat toe dat dit er slechts vier per jaar zijn. 'De communicatie van de Fed is geen aan-uitschakelaar, maar een draaiknop. Powell was ongelooflijk transparant... Mocht Warsh worden bevestigd, dan zal die knop een paar tandjes lager worden gezet', aldus Michael Arone, hoofd beleggingsstrategie bij State Street Investment Management. 'Als consument van informatie is meer beter dan minder. Het zou het risico op verkeerde interpretaties vergroten en de volatiliteit rond de verwachtingen kunnen aanwakkeren.' De publicatie van de eerste transcripten markeerde het begin van een gestage uitbreiding van de inspanningen van de Fed om haar obscure wereld te demystificeren en de kracht van publieke communicatie te benutten om de effectiviteit van het beleid te verbeteren. De redenering luidt dat hoe beter centrale bankiers zich verklaren en hoe meer zij worden vertrouwd, des te sneller en effectiever hun rentebesluiten doorwerken in de economie. Het terugschroeven van wat wordt opgenomen en gepubliceerd zou niet alleen de gebruikelijke trend naar meer openbaarheid ombuigen - die voor de Fed onder meer uitgebreidere beleidsverklaringen, regelmatige persconferenties en frequente publieke toespraken omvatte. Het zou ook oude achterdocht over de Fed kunnen doen herleven op een moment dat de Amerikaanse president Donald Trump meer invloed op het instituut nastreeft, aldus Sarah Binder, professor politieke wetenschappen aan de George Washington University. 'Besluiten over openbaarmaking zijn moeilijk terug te draaien... De grote, brede beweging bij de Fed is gegaan van zeer weinig transparantie naar een vrij breed transparante instelling waar de leden hun standpunten graag toelichten omdat zij denken dat dit helpt bij het sturen van de verwachtingen', aldus Binder. 'Op het moment dat bekend wordt dat ze de bandrecorder uitzetten, groeit de achterdocht. Hoe zijn ze tot dat besluit gekomen? Mensen kunnen dan snel in complottheorieën vervallen.'